 | Fullebornius medinensis (syn. Dracunculus medinensis). Gatunek ten jest znany z Indii, Afryki i południowej Ameryki. Samce mierzą około 2 cm i znaleziono je tylko dwukrotnie, samica natomiast dosięga około 120 cm dług. i 1,5 mm szer. Żyją one w tkance podskórnej, głównie na nogach, a także i w tkance łącznej śródmięśniowej. |
Nad miejscem, w którym znajduje się przednia część pasożyta, tworzy się guz, który pęka i wrzodzieje. W razie zwilżenia zimną wodą samica znajdująca się na dnie wrzodu rodzi tysiące mikrofilarii. Żywicielem pośrednim tego gatunku są drobne skorupiaki, oczliki ( C y c l o p s ). Larwy spożyte przez oczliki przebijają się przez ściany jelita i rozwijają się w zakaźną postać w jamie ciała skorupiaka. Jeżeli człowiek pijąc wodę połknie zakażonego oczlika., to wówczas larwa przenika przez ścianę jelit i wędruje przez tkanki żywiciela. W czasie wędrówki ulega zapłodnieniu i wędruje do tych części (nóg), które się najczęściej stykają z wodą. Cały rozwój od połknięcia larwy a aż do utworzenia się wrzodu kryjącego przód ciała dojrzałej samicy trwa około 9 mies. Samica rodzi larwy wielokrotnie, podrażniona działaniem zimnej wody. Trzód staje się najczęściej miejscem wtórnej infekcji bakteryjnej wywołującej stan zapalny i ogólne reakcje ustroju.
Cykl rozwojowy Dracunculus medinensis:
Źródło: Wikipedia
