 | Wschodnioazjatycki gatunek C i o n o r c h i s s i n e n s i s spotykany nierzadko i w miastach portowych Europy. Gatunek ten pasożytuje w przewodach, żółciowych człowieka, kota, psa. W odchodach znajdujemy małe brunatne jaja opatrzone wieczkiem. Z jaj spożytych przez niektóre ślimaki słodkowodne (głównie B i t h y n i a) wykluwają się miracidia przekształcające się w sporocysty, w których z kolei wykształcają się redie. Z redii powstają cerkarie, które opuszczają ślimakami i wnikają w mięśnie ryb odrzucając ogonek. |
Różne gatunki ryb słodkowodnych są więc drugimi żywicielami pośrednimi i przez ich mięso zakaża się żywiciel ostateczny. C l o n o r c h i s mierzy około 1 cm długości, i o ile nie znajduje się w większych ilościach nie powoduje żadnych objawów chorobowych. W ciężkich przypadkach, zmiany, które wywołuje są podobne do zmian wywoływanych przez 0 p i s t h o r c h i s f e l i n e u s. Pasożyt ten występuje często w Japonii, Korei i Chinach, z wyjątkiem północno zachodnich obszarów. Spotyka się też na Formozie i w Indochinach.
Podobnym do opisanych powyżej pasożytów jest znany z Europy M e t o r c h i s a l b i d u s żyjący w przewodach żółciowych psów i kotów. Być może, że i człowiek może być ostatecznym żywicielem tego gatunku, jak to stwierdzamy np. dla P s e u d a m p h i s t o m u m t r u n c a t u m. Wszystkimi powyższymi formami atakującymi przewody żółciowe zakaża się człowiek, podobnie jak i inni żywiciele ostateczni, przez mięso zakażonych ryb. Wszystkie gatunki z rodziny O p i s t h o r c h i d a e wywołują w żywicielu zmiany dzięki niszczeniu tkanek, mechanicznym urazom, działaniu drażniącemu i trującemu. Działanie niszczące przejawia się w złuszczaniu komórek przewodów żółciowych. Daleko poważniejszy wpływ ma działanie drażniące pasożytów powodujące przerost nabłonka i tkanki łącznej.
P a r a g o n i n u s w e s t e r m a n i i (syn. P. r i n g e r i), jako postać dojrzała pasożytuje w płucach, oskrzelach i opłucnej a wyjątkowo też w wątrobie, śledzionie i innych narządach człowieka i szeregu zwierząt (pies, kot, świnia, tygrys, wilk). Przywrę ta barwy czerwono brązowej przypomina z kształtu rozpołowiony groch. Jaja znajdują się głównie w wydzielanej obficie plwocinie. Z nich wylęgają, się w wodzie, w odpowiednich warunkach miracidia zakażające różne gatunki ślimaków z rodzaju M e 1 a n i a. Drugim żywicielem pośrednim są słodkowodne kraby (P o t a m o n) i raki. Po spożyciu przez człowieka zakażonego mięsa krabów i raków, pasożyty prawdopodobnie przebijają się przez ściany jelita, wędrują przez przeponę i dostają się do opłucnej, płuc i oskrzeli, gdzie dojrzewaj. Dokoła nich na skutek stanów zapalnych rozwija się włóknista tkanka łączna i tworzą się cysty mogące się otwierać do przewodów oddechowych. Cysty te czasem ulegają zropieniu. Wewnątrz nich znajdują się pasożyty i jaja, które przy kaszlu zostają wyrzucone,wraz z często krwawą plwociną, na zewnątrz. Choroba może trwać wiele lat. Prognoza zazwyczaj dobra, o ile zakażenie nie jest zbyt silne i o ile pasożyty nie osiedliły się w innych narządach np. w obrębie mózgu. Diagnoza opiera się na znalezieniu jaj w plwocinie. Gatunek ten występuje na Dalekim Wschodzie, głównie w pewnych okolicach Chin, w Japonii, na Korei i Formozie.
Podobnym do opisanych powyżej pasożytów jest znany z Europy M e t o r c h i s a l b i d u s żyjący w przewodach żółciowych psów i kotów. Być może, że i człowiek może być ostatecznym żywicielem tego gatunku, jak to stwierdzamy np. dla P s e u d a m p h i s t o m u m t r u n c a t u m. Wszystkimi powyższymi formami atakującymi przewody żółciowe zakaża się człowiek, podobnie jak i inni żywiciele ostateczni, przez mięso zakażonych ryb. Wszystkie gatunki z rodziny O p i s t h o r c h i d a e wywołują w żywicielu zmiany dzięki niszczeniu tkanek, mechanicznym urazom, działaniu drażniącemu i trującemu. Działanie niszczące przejawia się w złuszczaniu komórek przewodów żółciowych. Daleko poważniejszy wpływ ma działanie drażniące pasożytów powodujące przerost nabłonka i tkanki łącznej.
P a r a g o n i n u s w e s t e r m a n i i (syn. P. r i n g e r i), jako postać dojrzała pasożytuje w płucach, oskrzelach i opłucnej a wyjątkowo też w wątrobie, śledzionie i innych narządach człowieka i szeregu zwierząt (pies, kot, świnia, tygrys, wilk). Przywrę ta barwy czerwono brązowej przypomina z kształtu rozpołowiony groch. Jaja znajdują się głównie w wydzielanej obficie plwocinie. Z nich wylęgają, się w wodzie, w odpowiednich warunkach miracidia zakażające różne gatunki ślimaków z rodzaju M e 1 a n i a. Drugim żywicielem pośrednim są słodkowodne kraby (P o t a m o n) i raki. Po spożyciu przez człowieka zakażonego mięsa krabów i raków, pasożyty prawdopodobnie przebijają się przez ściany jelita, wędrują przez przeponę i dostają się do opłucnej, płuc i oskrzeli, gdzie dojrzewaj. Dokoła nich na skutek stanów zapalnych rozwija się włóknista tkanka łączna i tworzą się cysty mogące się otwierać do przewodów oddechowych. Cysty te czasem ulegają zropieniu. Wewnątrz nich znajdują się pasożyty i jaja, które przy kaszlu zostają wyrzucone,wraz z często krwawą plwociną, na zewnątrz. Choroba może trwać wiele lat. Prognoza zazwyczaj dobra, o ile zakażenie nie jest zbyt silne i o ile pasożyty nie osiedliły się w innych narządach np. w obrębie mózgu. Diagnoza opiera się na znalezieniu jaj w plwocinie. Gatunek ten występuje na Dalekim Wschodzie, głównie w pewnych okolicach Chin, w Japonii, na Korei i Formozie.
Cykl życiowy przywry Clonorchis sinensis:
Źródło: Wikipedia
