Pasożyty

 

Tasiemiec nieuzbrojony Taenia saginata (syn. T. mediocanellata). Tasiemiec nieuzbrojony jest częstszym pasożytem człowieka aniżeli tasiemiec uzbrojony . Dochodzi on nawet do 10 m dług., zazwyczaj jednak ociąga 3-4 m. Budowa tego gatunku podobna jest w zasadzie do budowy  T.  s o l i u m . Różnica pomiędzy T.   s a g i na t a    a T.   s o  l i u m.  to główka pozbawiona jest haczyków przyczepnych  i   r o s t ellum,    posiada tylko cztery silnie rozwinie te przyssawki.

 

 

    Większość zarażeń przebiega łagodnie i bez objawów klinicznych. Intensywna infestacja prowadzi do owrzodzenia błony śluzowej jelita cienkiego, zaburzeń wchłaniania, biegunek, toksemii i odczynów alergicznych. Fasciolopsoza może prowadzić do śmierci człowieka w objawach wyniszczenia i hipoproteinemii, przebiegającej z nasilonymi i uogólnionymi obrzękami oraz wodobrzuszem.Rozpoznanie choroby stawiane jest na podstawie stwierdzenia jaj pasożyta w kale lub wymiocinach chorych. Jaja są elipsoidalne, z cienką błoną i zazwyczaj słabo zaznaczonym wieczkiem. Wielkość jaj waha się w granicach 130-159 na 78-98 µm. 

 

Sarcocystis hominis jest rzadko występującym chorobotwórczym pierwotniakiem z rodziny Sarcocystidae (podtyp Coccidia). Pasożyt wywołuje u człowieka tak zwaną chorobę atakującą jelito cienkie przewodu pokarmowego oraz tkankę mięśniową. Sarcocystis hominis jest pierwotniakiem kosmopolitycznym – zarażenia nim obserwuje się na całym świecie. Częstość zarażenia w Polsce jest niedostatecznie poznana. Szacuje się ją na kilkanaście procent, przy czym większą ilość zarażeń obserwuje się u dzieci.

Do zarażenia pierwotniakiem Sarcocystis hominis dochodzi przez jamę ustną, poprzez połknięcie sporocysty wraz z zarażoną nimi wodą lub pokarmem. Do zarażenia może dojść również poprzez spożycie mięsa zarażonego sarkocystami Sarcocystis hominis.

 

 

Tasiemiec bruzdogłowy pasożytuje w jelicie cienkim człowieka, psa i kota. Długość jego dochodzić może do 15 i więcej metrów, a liczba członów sięga do czterech tysięcy. Na główce nie ma haczyków tylko dwie wydłużone przyssawki, zwane bothridiami, a człony pomieszczone, nawet przy końcu wstęgowatego ciała są bądź też prawie kwadratowe. Aparat płciowy zbudowany jest inaczej, aniżeli u innych tasiemców. Przede wszystkim macica, która po wypełnieniu jajami wygląda, jak ciemna plamka pośrodku członu posiada po jednej z jego stron płaskich tzw. brzusznej, osobny otwór do wyrzygania jaj, cokolwiek zaś do przodu od niego znajdują się otwory płciowe męskie i żeńskie. W miarę wypełniania się macicy jajami zwiększa się liczba jej skretów, które układają się w końcu w kształt małej rozety. W odchodach żywiciela spotykamy jaja, które opuściły macicę, człony zaś ulegają nadtrawieniu w jelicie, tak że tylko ich resztkiopuszczają przewód pokarmowy.

 

 Tasiemiec uzbrojony ma główkę uzbrojona wieńcem haczyków - stąd jego nazwa -i składa się z około 1000 członów. Długość robaka nie przekracza 3 metrów. Żywicielem pośrednim tego tasiemca jest świnia domowa lub dzik. W mięśniach tych zwierząt żyją jego larwy (wągry). U człowieka dochodzi do zakażenia poprzez spożycie nie dogotowanego lub surowego mięsa tych zwierząt. Spożyte z mięsem wągry wynicowują w dwunastnicy swoją główkę i przyczepiają się do błony śluzowej jelita. Proces dojrzewania tasiemca wynosi około 2—3 miesięcy. W tym czasie uzyskuje on zdolność odkładania członów.Objawy zakażenia są nieznaczne. Może wystąpić biegunka lub zaparcie, uczucie głodu. W rzadkich przypadkach może dojść do umiejscowienia się wągrów w mózgu, mięśniach oczu, co jest często groźne w skutkach. 

 

 

Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie i przenikanie przez skórę nitkowatych larw pasożyta. Po wniknięciu przez skórę larwa węgorka z krwią przedostaje się do serca, płuc, tchawicy, gardła, żołądka i przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą objawy chorobowe: ból brzucha i objawy skórne, które są najbardziej charakterystyczne dla tej choroby. W skórze, wzdłuż drogi wędrówki larw, pojawiają się rumieniowe, swędzące zmiany, szerzące się z szybkością 10 cm/godzinę. W przypadkach powikłanych występują: biegunka, wymioty, nudności.

 

 

Bąblowiec gatunku tasiemca    E c h i n o c o c c u s     g r a n u l o s u s    czyli tasiemiec bąblowcowy,  którego postać dojrzała żyje w jelicie cienkim psa, a także szakala i wilka. Jest to tasiemiec bardzo mały, dochodzący zaledwie do paru milimetrów długości, który prócz główki i szyjki zbudowany jest tylko z 3-4 członów. Główka  ma    r o s t e l l u m     z podwójnym wieńcem haczyków, czterema przyssawkami i tkwi przyczepiona pomiędzy kostnkami jelita. Z członów dojrzewa tylko ostatni i ten wypełniony jest jajami, które mieszczą się w macicy w małej stosunkowo ilości (400-800).  Człon ostatni, dojrzały ma około 2 mm długości i 0.5 mm szerokości. Narządy płciowe zbudowane według zasadniczego typu spotykanego u tasiemców, uchodzą po bokach członów.  Jaja są owalne (32-36 µ  długości,  21-30 µ średnicy). Normalny cykl życiowy tego pasożyta przebiega w ten sposób, że tasiemiec dojrzały żyje w jelicie zwierząt mięsożernych (pies, szakal, wilk, kot)